Er zijn maar weinig mensen die het openbaar onderwijs van zo dichtbij én in zoveel rollen hebben meegemaakt als Renate Klokman. Wat begon op een openbare basisschool als nieuwsgierige leerling, groeide uit tot een loopbaan die alle lagen van het onderwijs raakte: van invaller tot leerkracht, van intern begeleider tot directeur en uiteindelijk lid van het College van Bestuur van Stichting Consent. Sinds 1 januari 2026 is zij voorzitter van het College van Bestuur, een bijzondere mijlpaal die symbool staat voor een leven lang leren, werken en geloven in de kracht van goed onderwijs voor iedereen.
Renate lacht wanneer ze vertelt dat oud-klasgenoten haar tijdens een reünie van haar basisschool vroegen of ze “nou echt juf was geworden”, want dat had ze vroeger al overal geroepen. Toch was het niet alleen een jeugddroom; het zat ook in haar handelen. Ze herinnert zich hoe er in haar klas een Marokkaans meisje kwam dat nog geen Nederlands sprak. “Ik vond het geweldig om haar te helpen met de taal. En ik kreeg er ook echt de ruimte voor. Achteraf gezien was dat misschien wel mijn eerste onderwijsmoment.”
Na de middelbare school koos ze dan ook als vanzelfsprekend voor de Pabo. Tijdens die opleiding kwam ze via een snuffelstage in aanraking met het speciaal basisonderwijs. Daar ontstond haar liefde voor het onderwijs aan kinderen bij wie leren niet vanzelf gaat. Ze merkte hoe betekenisvol het was om te kunnen meedenken, helpen en ondersteunen. Het begin van een loopbaan die ze toen nog niet kon overzien.
Wat begon als een stage werd een invalklus en bleek het startpunt van een loopbaan van maar liefst zeventien jaar op dezelfde school. “We zouden die vrijdagochtend eigenlijk een weekend weg, maar toen ik werd gebeld om in te vallen bij SBO De Tender, ben ik gegaan. Dat zegt alles, denk ik.” De eerste jaren waren intensief en leerzaam. Ze ontdekte het belang van huisbezoeken, omdat je kinderen op die manier nog beter leert kennen en begrijpen. Een moment waar ze met trots op terugkijkt, is de begeleiding van een leerling die werd teruggeplaatst naar het regulier onderwijs. “Hij was één van de eersten die die stap maakte. Dat ik daar een rol in mocht spelen, maakte me enorm trots.”
Dat ze vanaf haar zestiende heel bewust voor het openbaar onderwijs koos, is nooit veranderd. “Voor mij is het nooit een discussiepunt geweest: iedereen hoort erbij. Dat is de kern en dat wil ik uitdragen.” Die overtuiging vond ze direct terug bij Stichting Consent. De cultuur voelde als thuiskomen: open, inclusief en gericht op ieders talent. “Je krijgt ruimte, vertrouwen en verantwoordelijkheid. Dat maakt dat ik nooit weg wilde.”
Na haar jaren als leerkracht volgden stappen naar intern begeleider en later directeur. Die laatste stap vond ze de spannendste, vooral omdat ze De Tender na zoveel jaren verliet. “Bij De Tender ben ik opgevoed, volwassen geworden en gegroeid. Het voelde alsof je je ouderlijk huis verlaat.” Tegelijkertijd bracht die overstap haar veel. Wisselen van school werd na die eerste keer makkelijker en bood nieuwe perspectieven.
Wat in al die jaren gelijk bleef, is de overtuiging dat ieder kind erbij hoort. De manier waarop onderwijs wordt vormgegeven, is volgens Renate juist rijker en professioneler geworden. “We weten steeds beter hoe we onderwijs én ondersteuning kunnen bieden die past bij de leerbehoefte van leerlingen. Dat vind ik een heel mooie ontwikkeling.” Haar brede ervaring helpt haar om ook in haar bestuurlijke rol steeds te blijven denken vanuit zowel het kind als de medewerker. “Daardoor kan ik altijd toetsen: wat betekent een besluit voor een kind? Voor een collega? Dat blijft mijn kompas.” Ook als voorzitter verandert dat niet. “Het gaat nooit om mij, altijd om wat goed is voor Consent.”
In 2021 werd Renate benoemd als lid van het College van Bestuur. De overgang van school naar kantoor was een verandering van omgeving, maar niet van cultuur. “Ook op het bestuursbureau is samenwerking essentieel, staan we voor elkaar klaar en hoort iedereen erbij.” De verhuizing naar het nieuwe gebouw heeft die verbinding verder versterkt. Wat ze soms wel mist, is het persoonlijke contact met kinderen. Daarom is ze nog steeds regelmatig op scholen te vinden. “De praktijk raak ik niet kwijt, maar het echte, dagelijkse kennen van kinderen mis ik soms.”
Haar blik op de toekomst is hoopvol. Ze gunt Consent dat de cultuur van ruimte, vertrouwen en verantwoordelijkheid behouden blijft. “Dat we voor vele generaties een ankerpunt zijn in hun ontwikkeling.” Ze hoopt dat kinderen later zeggen dat ze een gelukkige schooltijd hebben gehad. Dat ze hebben geleerd wie ze zijn en wat ze kunnen. Dat ze weten wat ze willen en zelf regie nemen om hun dromen te verwezenlijken. “Als dat lukt, hebben we ons werk goed gedaan.”
Voor medewerkers wenst ze dat Consent een organisatie blijft waar mensen met plezier werken, waar talenten worden benut en waar samen wordt bijgedragen aan gelukkig leren.