Kinderraden

Kinderen denken eenvoudig, onbevangen, open en creatief. Dat weten we allemaal, maar we maakten er in het verleden relatief weinig gebruik van. Breed in de samenleving zien we dat daar verandering in komt. Vaak treden volwassenen serieus in gesprek met de generatie onder hen (of, afhankelijk van hun leeftijd, daar weer onder…). En serieus betekent dat ze echt willen weten wat kinderen van een onderwerp vinden, wat hen beweegt en wat voor oplossingen ze zien voor een voorliggend probleem.  Zo denkt het Sociaal en Cultureel Planbureau erover om kinderen te laten meedenken over zijn werkprogramma, voor een frisse blik op de agenda en de maatschappelijke vragen. Ook de Missing Chapter Foundation, die zich bezig houdt met de vluchtelingenkwestie, gaat in dialoog met kinderen. U kunt hierover lezen in het nieuwste nummer van Management Scope, in een interview met Kim Putten, directeur van het SCP.

In een dialoog is sprake van een gesprek tussen twee mensen, groepen of instellingen. Een dialoog gaat uit van gelijkwaardigheid tussen de gesprekspartners. Beiden zijn op zoek naar beïnvloeding van hun denken door de ander (anders dan in een discussie). Zij leren van en aan elkaar. In de intergenerationele dialoog, de dialoog tussen generaties, delen deze generaties met elkaar hun blik op de maatschappij en de omstandigheden die daarin aandacht vragen. Volwassenen, die al decennialang deel uitmaken van de maatschappelijke structuur, denken daarbij vrijwel altijd vanuit het systeem (“dit kan niet, want het past niet bij de afspraken en bij de manier waarop we de dingen doen”). Kinderen, met hun nog onbevangen blik en creatieve geest, denken vanuit de mens en zien mogelijkheden voor onverwachte creatieve verbindingen. In de waardevolle wisselwerking tussen de generaties komen daardoor vaak oplossingen naar boven die anders nooit zichtbaar geworden zouden zijn. 

Kinderen zijn belangrijke partners! In een tijd waarin we spreken van een participatiemaatschappij en waarin we ons voorbereiden op community care (onze kinderen zullen voor ons ‘moeten’ zorgen als we er zelf niet meer toe in staat zijn), kunnen zij ons helpen solidariteit echt uit te werken door een brug te slaan tussen oude en nieuwe waarden en jongere en oudere generaties. Zij hebben verstand van de toekomst, niet wij…

In verzorgingshuizen zien we prachtige voorbeelden van samenwerking tussen oudere en veel jongere mensen. We zien in de hele samenleving dat de generaties veel meer naast elkaar komen te staan dan onder en boven elkaar (horizontalisering). Deze gelijkwaardigheid heeft ons, in samenhang met de digitalisering, gemaakt tot een netwerksamenleving, waarin iedereen op zijn eigen plek zijn onmisbare inbreng heeft. Kinderen in Nederland behoren ook nog eens tot de gelukkigste kinderen ter wereld… Een mooiere uitgangspositie kun je niet hebben. 

Kinderraden op scholen – we zien ze meer en meer. Nu moeten we ze nog de inbreng geven die ze verdienen en die we van hen nodig hebben, en dat is meer dan ideeën voor nieuwe speeltoestellen. Dat vraagt een medezeggenschap die hen voorbereidt op medezeggenschap en meedenken in de samenleving als geheel. 

Jonneke Adolfsen