Debbie van der Lei: altijd op zoek naar iets nieuws

Sinds anderhalf jaar werkt ze nu bij La Res, ons redactielid Debbie van der Lei. “Ik heb zes jaar met veel plezier op de Prinseschool gewerkt, maar ik was toe aan iets anders”, zegt ze. “Ik verveel me snel en ben altijd op zoek naar nieuwe dingen. Het concept van La Res sprak me enorm aan, vooral omdat samenwerking daar het sleutelwoord is. Ik voel me er als een vis in het water.” Onderwijs is haar passie. “En wielrennen. Racen op de fiets, dat vind ik zó geweldig. De snelheid, de kracht die je uit jezelf haalt.” Een portret van een bevlogen spring-in-het-veld.

Debbie begon in 1997 als invalkracht op Het Zeggelt. “Tijdens de Pabo heb ik de specialisatie Montessori gedaan. Het werken met al die verschillende materialen vond ik prachtig. En het Montessorionderwijs gaat heel erg uit van de behoeften van het kind.  Als leerkracht observeer je de activiteiten van kinderen om erachter te komen waar zij behoefte aan hebben en reik je materiaal aan dat in die behoefte voorziet. Je helpt het kind vanuit zijn eigen motivatie naar zelfstandigheid. Ik vind dat nog steeds erg mooi. Je kunt elementen van het concept eigenlijk op elke school wel toepassen. Daarom is het ook zo belangrijk dat er meer tussen scholen wordt uitgewisseld.”

In 2007 stapte ze over naar de Prinseschool. “Het internationale karakter van die school sprak me aan, maar vooral ook de ruimte die ik kreeg om me te ontwikkelen. Ik begon er als leerkracht, maar na een paar jaar kon ik er als intern begeleider aan de slag, zelfs voordat ik met de opleiding tot onderwijskundig begeleider was begonnen. Ik heb er een leerzame tijd als IB’er gehad, maar na een paar jaar werkte het niet meer en begon ik om me heen te kijken.” 

“Toen ik de kans kreeg om bij La Res te beginnen heb ik die kans met beide handen aangegrepen, vooral omdat het onderwijskundig concept me enorm aansprak. Bij Las Res werken we samen in units. Twee leerkrachten en een pedagogisch medewerker zijn samen verantwoordelijk voor één unit. Dat betekent dat je niet in je eentje achter een dichte klasdeur werkt, maar dat je altijd met elkaar moet overleggen. Je moet alles delen. Dat houdt je scherp en het is ook noodzakelijk als je de lat hoog legt.” Binnen La Res draait het dus om het team, en niet om de individuele leerkracht? “Ja, het team is enorm belangrijk en erg bevlogen. We hebben allemaal de drive om nieuwe dingen te onderzoeken.” Ze schiet in de lach. “We zijn professioneel, maar we hebben ook zóveel lol met elkaar. We ouwehoeren wat af en we maken overal een feestje van. Toen Renate een goed managementgesprek had gehad kwam er meteen gebak op tafel. Het inspectierapport hebben we gevierd met champagne in theeglazen. Ook dat soort dingen zorgt ervoor dat je een team wordt.”

Waar haalt ze zelf haar bevlogenheid vandaan? “Ik denkt dat dat voortkomt uit mijn eigen basisschooltijd”, zegt ze. “Dat was eerlijk gezegd een nogal traumatische periode. Ik vond het saai, ik liep niet in de pas en de meesters en juffen begrepen me niet. Ik voelde me niet veilig. Pas op de middelbare school voelde ik me gezien en durfde ik me met anderen te verbinden. Ik begon van alles op te pakken, zoals muziek en ballet en ik rolde van het ene naar het andere feestje.” Haar ogen beginnen te twinkelen. “Het is geen wonder dat ik zeven jaar over de havo heb gedaan.” 

Ik vroeg Debbie waarom ze zich heeft aangemeld voor de redactie van de Diplomatenpost. “Ik zag de oproep en ik dacht meteen: dat ga ik doen! Ik wist eigenlijk niet of ik het kon, maar ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen te leren. Ik vind het ook leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en om verbindingen te leggen. Eigenlijk delen we nog veel te weinig met elkaar, al is dat de laatste jaren wel veel beter geworden. De Diplomatenpost is een van de manieren om elkaar te vertellen waar we mee bezig zijn. Eigenlijk zou je de Diplomatenpost daarom niet alleen maar moeten lezen maar ook in je team bespreken. Bij de La Res doen we dat nog niet, maar wat mij betreft gaan we dat wel doen.”

Tot slot: wat is het laatste boek dat je hebt gelezen? “Dat was ‘Godin, held’ van Gustaaf Peek. Een boek over de liefde tussen twee mensen die elkaar op school hebben ontmoet en elkaar daarna niet meer kunnen vergeten. Soms zijn ze samen, soms niet, maar ze laten elkaar nooit los. Ontroerend mooi beschreven, van eind naar begin. Prachtig, dat twee mensen die verbinding laten bestaan en niet lossnijden.” Verbinding, is dat het woord dat het beste bij je past? vraag ik. “Ja”, zegt ze, “ik denk altijd in verbindingen.”